O Felic occhi miei
Geeft muziek troost?
Toen ik vanmiddag mijzelf pijnigde op de fiets onder luide ver-van-mijn bed muziek stroomde de tranen over mijn gezicht. Nu ik in alle rust, diep in de nacht, weer dicht-bij- zijn bed zit en mijn koorrepetitie van morgen voorbereid geven de madrigalen mij rust ondanks de onrustige ademhaling naast mij.
Luister even mee, 2 minuten maar…
O felic’ occhi miei, felici voi,
che sete car’ al mio sol
perche sembianz’ havete
de gliocchi che gli fu si dolc’e rei.
voi ben voi sete voi,
voi, voi felici et io,
io no, che per quetar vostro desio,
corr’ amirar l’onde mi struggo poi.
En als je dan de vertaling opzoekt vind je altijd wel weer verbanden. Alles wat er nog naast mij in dit bed ligt is één groot gezicht met nog maar alleen de uitdrukkingen erop die je zelf wilt zien. Het glanst een beetje . Het is niet veel meer maar op dit moment draait alles alleen nog maar om dit gezicht. En dan lees je dit.
Oh my happy eyes, happy you
That you can behold dearly my sun,
For [this is what] the face
To the eyes, to which it was so sweet and regal.
You are beautiful, glowing,
You are happy, and I,
And I am not, for to quieten my longing desire for you,
I look up at you whereby I then suffer).
Troost zoek je uiteindelijk zelf in datgene waarvan je het wilt ontvangen
