Laatste adem

Paul, vriend. Ik zit hier naast je bed, je stervensbed zoals dat vaak wat plastisch wordt genoemd. Ik weet waar ik ben, maar waar ben jij? Je snurkt. Af en toe stop je met ademhalen, en dan snurk je weer verder. Hoe kan iemand die zo dicht bij de dood is gewoon snurken? Ik weet dat als ik je oogleden omhoog zou doen, maar waarom zou ik dat doen, ik je pupillen bijna niet zal zien. Ik weet dat als ik je dekens open zou slaan, maar waarom zou ik dat doen, ik een vage herinnering aan je vroeger zo krachtige lichaam zou zien. Een beeld komt boven, honderden jaren geleden, met één van onze eerstebandjes na afloop van het optreden blijven slapen in Heereveen, of Groningen of weet ik veel. Ik sliep op de grond, jij lag in bed en ik benijdde je lichaam. Een strak puberlichaam, geen greintje vet.  Ik voelde mij oud. In de afgelopen maanden , toen jij zo ontzettend snel achteruit ging, schaamde ik mij vaak met terugwerkende kracht voor mijn gedachte van toen. Gij zult niet benijden…..

Nu lig je weer vlak bij me, als ik in je hoofd kon kijken, maar waarom zou ik dat doen, zou ik niets herkenbaar meer zien. De tumor zal overal zijn. Alles opgegeten. Waar is je scherpe geest, je originele woordenschat, je snelheid van denken? Waar ben jij? Vanochtend probeerde ik het nog één keer, contact krijgen, met uiterste middelen. Daagde je uit, noemde de saxofoon een inferieur instrument, dichtte je levenslange jaloezie toe voor het echte koperwerk, voorspelde voor je dochter een carrière als trompettist bij Borsato. Maar niks, geen reactie. Voor  mij het grote bewijs dat in dit zielloze lichaam, in deze verzameling botten, geen Paul meer zat.

Paul, als ik je stem kon zijn, en natuurlijk zou ik dat doen, wat zou je dan zeggen. Ik zal er nooit achter komen. Ik luister naar

Paul, december 2009

je gesnurk, ik tel de ademloosheid, ademloos…..15, 16

Paul, nog één keer in, nog één keer uit…..

Ik mis je nu al

vriend!