O Felic occhi miei
Geeft muziek troost?
Toen ik vanmiddag mijzelf pijnigde op de fiets onder luide ver-van-mijn bed muziek stroomde de tranen over mijn gezicht. Nu ik in alle rust, diep in de nacht, weer dicht-bij- zijn bed zit en mijn koorrepetitie van morgen voorbereid geven de madrigalen mij rust ondanks de onrustige ademhaling naast mij.
Luister even mee, 2 minuten maar…
O felic’ occhi miei, felici voi,
che sete car’ al mio sol
perche sembianz’ havete
de gliocchi che gli fu si dolc’e rei.
voi ben voi sete voi,
voi, voi felici et io,
io no, che per quetar vostro desio,
corr’ amirar l’onde mi struggo poi.
En als je dan de vertaling opzoekt vind je altijd wel weer verbanden. Alles wat er nog naast mij in dit bed ligt is één groot gezicht met nog maar alleen de uitdrukkingen erop die je zelf wilt zien. Het glanst een beetje . Het is niet veel meer maar op dit moment draait alles alleen nog maar om dit gezicht. En dan lees je dit.
Oh my happy eyes, happy you
That you can behold dearly my sun,
For [this is what] the face
To the eyes, to which it was so sweet and regal.
You are beautiful, glowing,
You are happy, and I,
And I am not, for to quieten my longing desire for you,
I look up at you whereby I then suffer).
Troost zoek je uiteindelijk zelf in datgene waarvan je het wilt ontvangen
Laatste adem
Paul, vriend. Ik zit hier naast je bed, je stervensbed zoals dat vaak wat plastisch wordt genoemd. Ik weet waar ik ben, maar waar ben jij? Je snurkt. Af en toe stop je met ademhalen, en dan snurk je weer verder. Hoe kan iemand die zo dicht bij de dood is gewoon snurken? Ik weet dat als ik je oogleden omhoog zou doen, maar waarom zou ik dat doen, ik je pupillen bijna niet zal zien. Ik weet dat als ik je dekens open zou slaan, maar waarom zou ik dat doen, ik een vage herinnering aan je vroeger zo krachtige lichaam zou zien. Een beeld komt boven, honderden jaren geleden, met één van onze eerstebandjes na afloop van het optreden blijven slapen in Heereveen, of Groningen of weet ik veel. Ik sliep op de grond, jij lag in bed en ik benijdde je lichaam. Een strak puberlichaam, geen greintje vet. Ik voelde mij oud. In de afgelopen maanden , toen jij zo ontzettend snel achteruit ging, schaamde ik mij vaak met terugwerkende kracht voor mijn gedachte van toen. Gij zult niet benijden…..
Nu lig je weer vlak bij me, als ik in je hoofd kon kijken, maar waarom zou ik dat doen, zou ik niets herkenbaar meer zien. De tumor zal overal zijn. Alles opgegeten. Waar is je scherpe geest, je originele woordenschat, je snelheid van denken? Waar ben jij? Vanochtend probeerde ik het nog één keer, contact krijgen, met uiterste middelen. Daagde je uit, noemde de saxofoon een inferieur instrument, dichtte je levenslange jaloezie toe voor het echte koperwerk, voorspelde voor je dochter een carrière als trompettist bij Borsato. Maar niks, geen reactie. Voor mij het grote bewijs dat in dit zielloze lichaam, in deze verzameling botten, geen Paul meer zat.
Paul, als ik je stem kon zijn, en natuurlijk zou ik dat doen, wat zou je dan zeggen. Ik zal er nooit achter komen. Ik luister naar
Paul, december 2009
je gesnurk, ik tel de ademloosheid, ademloos…..15, 16
Paul, nog één keer in, nog één keer uit…..
Ik mis je nu al
vriend!
Mijn eerst blog (ergens in 2008)
Als je zo alleen in een kleedkamer zit in één of andere uithoek in het land waar ze toch weer genoeg subsidie hebben weten los te krijgen om een multi-functioneel, multi-cultureel en multi-roodblauwgeel poppodium neer te planten waar alle connecties met smaak en gezelligheid het liefst vermeden dienen te worden wegens eigentijdse ideeën die moeten verbloemen dat ze eigenlijk al weer hopeloos ouderwets bezig zijn, tja, dan wordt het toch ook eens tijd om met een weblog te beginnen. Al was het alleen maar om de tijd te doden tussen de sets door en om zo volledig mogelijk gebruik te maken van de internet verbinding die ze hier backstage hebben. Afijn, de percussionist vertelde me net dat hij leefde op mijn solo’s deze avond dus mijn ego kan ook weer gaan slapen. Ik sta mijzelf dan wel ook weer ontzettend uit te sloven voor die 40 paardenhoofden die de moeite hebben genomen om naar deze party of the year t komen. Ach, weer een organisatorische droom aan duigen, er zullen er nog veel volgen. Ik heb zojuist (nog voor de derde set) mijn geld al ontvangen dus mij horen ze niet klagen.Het is trouwens al de zoveelste gig deze week. Zou ik dan toch weer op de terugtocht zijn (voor mensen die willen weten waaraan raad ik aan mijn nog niet uitgebrachte biografie te downloaden bij Bol.com) Maar zonder gekheid. Het is wel weer een zwaar leven maar ook zo leuk. Vooral ook omdat ik met zoveel verschillende bands speel. Deze week al met een alternatieve popband, een Herb Albert-cover/camp band en vanavond dus salsa. Heerlijk. Het slapen schiet er wel een beetje bij in…………………………
Ach. moest al weer spelen, een derde set die om 0300 uur eindigt, gek dat er nog maar tien mensen zijn die willen dansen. Toch heerlijk gespeeld, zelfkicken is ook een vak en de bardame had mooie bruine ogen en kende mij van een andere voorstelling, maakt alles weer goed.
Gegroet, we gaan naar huis, morgen weer om 10:00 uur in het theater zijn, eh…dus over 7 uur. Man, wat een vak.
Geniet en loop recht op!
Tavares (niet Fernanda
Zie zojuist dat de muziek voor de shows met Tavares binnen zijn. Tavares? Ik zeg ook overal ja op. Snel even opzoeken, wie waren dat ook al weer?http://www.fernanda-tavares.info/, nee helaas, dat zal het wel niet zijn. (http://www.tavaresbrothers.com/multimedia.html)
Heaven, must be missing a angel, wow dat is zelfs van voor mijn tijd. Die pasjes moeten mij nog wel gaan lukken, in dat tempo tenminste. Ik lees in de mail dat we alle nummers een halve toon lager gaan spelen dan het origineel. Dan het origineel? Zij zijn toch het origineel? De mannen kunnen hun eigen nummers dus niet meer nazingen en als ik zo de video op hun site bekijk spelen we alles ook wat langzamer dan op het origineel. Moet te doen zijn. De namen van de heren (Chubby, Pooch en Butch) doet ook al het ergste vrezen. Misschien moet ik toch maar eens kijken langs welke zalen deze toernee zal reizen, ik vrees dat gehoopte plekken als Paradiso en HMH ingeruild zullen worden voor Ontspanningsruimte Huize Avondlicht of, als ik geluk heb, Danschool Verbiest in Blokker. Ach, het is weer een ervaring, en daar doe ik het toch allemaal voor? En dit geeft mij weer eens een kans om mijn ouders uit te nodigen. Wat zullen ze trots zijn.
Verkiezingen
Vanochtend ontbeten op het stadhuis van Hoorn. Nou ja, eigenlijk alleen koffie gedronken, volgens mij werden de beschikbare broodjes vooral opgegeten door de langslopende ambtenaren die naar hun werk gingen. Maar goed, de reden dat ik daar zo vroeg was had natuurlijk te maken met het feit dat Hoorn als laatste gemeente in Nederland de verkiezingsuitslag pas de ‘morning after’ bekend maakte. Ik was er samen met Karin, mijn zus, die op de lijst stond van VOC-Hoorn. Er was een behoorlijke kans dat zij door voorkeursstemmen in de raad zou komen en aangezien wij in de familie toch een politieke traditie hebben wilde ik het wel live meemaken of dat ook ging gebeuren. En inderdaad, Karin haalde 249 stemmen en schoof op van plaats 8 naar 5. En haar partij behaalde 5 zetels. Ik heb dit jaar bij de verkiezingen mijn familiebloed zwaarder laten wegen dan het partijbloed en mijn eigen partij, GroenLinks, miste dit jaar dan ook mijn stem. En inderdaad, ze verloren ook een zetel. Uit schuldgevoel waarschijnlijk heb ik tussen de regels door aan de aanwezige groene en linkse raadsleden gesuggereerd (kan het vager) dat ik maar weer wat meer moest gaan helpen bij de partij. Gezien de huidige politieke ontwikkelingen kan het ook geen kwaad dat een ieder met een beetje verstand zich politiek gaat manifesteren. Verstand is namelijk bij sommige partijen absoluut geen voorwaarde meer om op een verkiesbare plek te komen. Maar goed, belangrijker was te merken dat er nog maar weinig raadsleden overblijven met een goed gevoel voor cultuurbeleid en ik denk dat daar de komende jaren voor mij en andere spelers in het culturele veld een belangrijker rol is weggelegd. Ad Geerdink en Frederik de Groot waren aanwezig maar verder zag ik weinig cultuurbekenden. De directeur van de muziekschool schitterde ook door afwezigheid, niet slim. Er stroomt toch een kleine zeven ton richting het muziekonderwijs en je wilt toch wel weten wie de poppetjes zijn die de komende jaren hierover gaan beslissen. Ach, het was ook vroeg vanochtend. Word vast vervolgd
LIEVE PAUL
Paul,
Het gaat niet lang meer duren voordat ik echt niet meer tegen je kan praten. Je zegt nu al niets meer terug maar we kunnen nog allemaal proberen om in je minimale reacties iets te lezen wat we graag willen zien. Ik merk dat ik dat niet meer kan. Ik kan niet mee in de gedachte van de anderen om je heen dat je nog zo graag wil, dat je aan het leven hangt. Ik zie alleen maar een doodsbange jongen, een jongen die gedrogeerd, onder invloed van al die medicijnen nog maar een verre schaduw is van de Paul die ik gekend heb. En dat gevoel kan ik niet veranderen. Misschien dat ik de komende week ook nog een moment krijg, zoals ik van andere hoor, dat je me nog een teken geeft, een teken dat je nog zo graag wil blijven leven. Maar ik denk het niet. Of misschien wil ik het ook wel niet meer zien. Ik wil mij er gewoon bij neerleggen. Voor mij leeft mijn Paul niet meer. Sorry. En mijn Paul heeft nooit afscheid kunnen en willen nemen van ons, en dat doet mij het meeste pijn. De Paul die ik kende was een nuchtere jongen die allang besloten had dat dit geen leven meer is. De Paul die ik kende was niet bang. Luister naar hem, en laat los.
